نامیــــرا .. .. ..

به یاد آرید مـ ـرا یاران رفیقان
 
مـ ـن از جنس یه عشق سینه سوزم
 
مـ ـن از دلبستگان صحنه عشق
 
مـ ـن از دیروز و امروز و هنــــوزم
 
به یاد آرید مـ ـرا مـ ـرا که پیرم
 
مـ ـرا که در گذشته ها اسیرم
 
مـ ـرا که لحظه لحظه با شماها
 
همیشــه زنده ام هرگز نمیـــرم
 
مـ ـنم آن نام نامیـــرای هرروز
 
مـ ـنم آیات عاشق های دیروز
 
مـ ـنم آن شمع سوزان تا همیشه
 
مـ ـنم آن شام آخــــر تا به امـــروز
 
نه دریا و نه خشکی نه هوایی
 
نه آسمـــان که ندارد انتهایــی
 
نمی دانند که مـ ـن در دل چه دارم
 
خـــــــدایا تـو بدان تـو که خــــــدایی
 
نه خورشید و نه ماه و نه ستاره
 
نه آن ابر کبود پاره پاره
 
مـ ـرا چــون صحنـــه یاد تـ ... ـو نیاورد
 
خـــــدایا شــــکر و صد شــــکر دوباره
 
خواننده.امین حبیبی.نامیرا
/ 25 نظر / 10 بازدید
نمایش نظرات قبلی
شفیق

. مکن هیچ گه راز کس را تو فاش / بیا در امانت تو خائن مباش‏ که از آن نباشد خیانت بتر / بپا گردد از آن بسى شور و شرّ . .

شفیق

«عقلانیت باز» آن عقلانیتی است که فراموش نمی‌کند که «یکی» در «چند» است و «چند» در «یکی» . . . (ادگارمون )

شفیق

آن را که غمی چون غم من نیست چه داند کز شوق توام دیده چه شب می‌گذراند وقتست اگر از پای درآیم که همه عمر باری نکشیدم که به هجران تو ماند . . . .

شفیق

مرا آن دیده ی تر می شناسد مرا از خویش بهتر می شناسد به جرم عاشقی ها سر شناسم مرا ازپشت خنجر می شناسد . . . .

شفیق

پر نقش تر از فرش دلم بافته ای نیست / از بس که گره زد به گره حوصله ها را یک بار هم ای عشق من از عقل میندیش / بگذار که دل حل بکند مسئله ها را . . .

نسترن

با من كه شكسته ام كمي راه بيا بالي بگشا و گاه و بي گاه بيا آزرده مشو بيا گناه از من بود گفتم كه مقصرم تو كوتاه بيا

نسترن

_______________00___00________________ _______________00_____00_______________ ______________00_______00______________ _____________00_________00_____________ 00000000000000___________00_000000000000 __00______________0يه0______________00__ ____00________0ستاره خوشگل0_______00___ ______00_________0براي0_________00______ ________00_____0تو دوست0_____00________ __________00_____0عزيزم0_____00__________ _________00_________________00_________ ________00________0000________00_______ _______00_______00____00_______00______ ______00_____00__________00_____00_____ _____00___00________________00___00____ ____0000________________________0000___

a lone daughter

تو تنها آشنا هستی که قلب مهربان داری...دلی با وسعت دریا به رنگ آسمان داری.

بهزا

راز من هيچ جز حسرت نباشد كار من بخت بد بيگانه اي شد يار من بي گنه زنجير بر پايم زدند واي از اين زندان محنت بار من واي از اين چشمي كه مي كاود نهان روز و شب در چشم من راز مرا گوش بر در مينهد تا بشنود شايد آن گمگشته آواز مرا گاه مي پرسد كه اندوهت ز چيست فكرت آخر از چه رو آشفته است بي سبب پنهان مكن اين راز را درد گنگي در نگاهت خفته است گاه مي نالد به نزد ديگران كو دگر آن دختر ديروز نيست آه آن خندان لب شاداب من اين زن افسرده مرموز نيست گاه ميكوشد كه با جادوي عشق ره به قلبم برده افسونم كند گاه مي خواهد كه با فرياد خشم زين حصار راز بيرونم كند گاه ميگويد كه : كو ‚ آخر چه شد آن نگاه مست و افسونكار تو ؟ ديگر آن لبخند شادي بخش و گرم نيست پيدا بر لب تبدار تو من پريشان ديده مي دوزم بر او بي صدا نالم كه : اينست آنچه هست خود نميدانم كه اندوهم ز چيست زير لب گويم : چه خوش رفتم ز دست همزباني نيست تا برگويمش راز اين اندوه وحشتبار خويش بيگمان هرگز كسي چون من نكرد خويشتن را مايه آزار خويش از منست اين غم كه بر جان منست ديگر اين خود كرده را تدبير نيست پاي در زنجير مي نالم كه هيچ الفتم با حلقه زنجير نيست آه اينست آنچه مي جستي به شو